Powolne bicie serca drzew

Nocą, w zupełnej ciszy, naukowcy skierowali lasery na rzędy drzew i czekali. To, co znaleźli, przypominało mniej roślinę, a bardziej śpiące zwierzę: powolny, stały puls, wznoszący się i opadający co kilka godzin, poruszający się przez całe drzewo naraz.

Gałęzie poruszały się rytmicznie w górę i w dół o mniej więcej centymetr, jakby całe drzewo delikatnie oddychało. Naukowcy uważają teraz, że sam pień może aktywnie się ściskać, pomagając pchać wodę w górę przez wewnętrzne rurki zwane ksylemem, zamiast polegać jedynie na biernym wchłanianiu. W przeciwieństwie do ludzkiego bicia serca, które powtarza się siedemdziesiąt do osiemdziesięciu razy na minutę, puls drzewa może zająć kilka godzin na jeden cykl.

To dziwna myśl: ogród pełen drzew, z których każde spokojnie pulsuje według własnego, niezwykle powolnego, prywatnego harmonogramu, całkowicie niewidocznego, chyba że ktoś akurat obserwuje w ciemności z odpowiednim przyrządem.