Ağaçların Yavaş Kalp Atışı

Geceleyin, tam bir sessizlikte, bilim insanları ağaç sıralarına lazer tuttular ve beklediler. Buldukları şey bir bitkiden çok uyuyan bir hayvana benziyordu: birkaç saatte bir yükselip alçalan, ağacın tamamında aynı anda dolaşan yavaş ve düzenli bir nabız.

Sa gabi, sa ganap na katahimikan, itinutok ng mga siyentipiko ang mga laser sa hanay ng mga puno at naghintay. Ang natuklasan nila ay mas mukhang natutulog na hayop kaysa sa halaman: isang mabagal at tuloy-tuloy na pulso, tumataas at bumababa kada ilang oras, gumagalaw sa buong puno nang sabay-sabay.

Dallar yaklaşık bir santimetre kadar, ritmik biçimde inip kalkıyordu; sanki bütün ağaç yavaşça nefes alıyordu. Araştırmacılar artık gövdenin kendisinin aktif olarak sıkışıyor olabileceğini, suyu ksilem denen iç borulardan yukarı itmeye yardım ettiğini, yalnızca pasif emilime dayanmadığını düşünüyor. Dakikada yaklaşık yetmiş ya da seksen kez tekrarlayan insan kalbinin aksine, bir ağacın nabzı tek bir döngüyü tamamlamak için birkaç saat harcayabiliyor.

Gumagalaw ang mga sanga pataas at pababa nang halos isang sentimetro, may ritmo, na parang dahan-dahang humihinga ang buong puno. Naniniwala na ngayon ang mga mananaliksik na maaaring aktibong pumipiga ang puno mismo, tumutulong itulak ang tubig paakyat sa mga tubong tinatawag na xylem sa halip na umasa lang sa payak na pagsipsip. Hindi tulad ng tibok ng pusong pantao, na umuulit nang mga pitumpu o walumpung beses kada minuto, ang pulso ng isang puno ay maaaring tumagal ng ilang oras bago makumpleto ang isang ikot.

Tuhaf bir düşünce: ağaçlarla dolu bir bahçe, her biri kendi özel ve son derece yavaş takviminde kendi halinde atıyor; karanlıkta doğru aletle izliyor olmadıkça tamamen görünmez.

Kakaiba itong isipin: isang hardin na puno ng mga puno, bawat isa ay tumitibok sa sarili nitong napakabagal na iskedyul, at hindi mo ito makikita maliban na lang kung nagkataong nagmamasid ka sa dilim gamit ang tamang instrumento.