Zgromadzenie na skałach

Łódź na skały zajmuje mniej czasu niż decyzja, żeby popłynąć. Skały ledwo wystają z wody, ciemne, śliskie i ociekające, a na nich leżały foki szare w kształtach, jakie przyjmują ciężkie zwierzęta, kiedy skończyły pływać. Nie robiły nic. Dokładnie tym jest odpoczynek na lądzie. Za tydzień albo dwa miały przyjść pierwsze młode w sezonie i skały brzmiałyby zupełnie inaczej.

Polly wybrała samca przy krawędzi, który wyglądał na chętnego. "Ile osób jest w twojej rodzinie?", zapytała, a to pytanie coś znaczy w pensjonacie i nie znaczy zupełnie nic tutaj. Pomyślał o tym tak, jak zwierzę myśli o rachunku, którego nigdy nie potrzebowało. Wszyscy na tej skale, zaproponował w końcu, i wszyscy na następnej.

"Czy masz braci albo siostry?" Prawie na pewno, powiedział. Nie miał jak wiedzieć, którzy. Orkady dają coś koło dwudziestu dwóch tysięcy młodych fok szarych rocznie, więcej niż jedną na dziesięć wszystkich żyjących fok szarych. Foka urodzona na tych skałach może spędzić rok gdziekolwiek między Szetlandami a wybrzeżem Irlandii i pojawić się znowu, bez ceremonii, na kamieniu, na którym się urodziła.

Polly wypróbowała zdanie na głos. "Chcę dziś spędzić czas z rodziną." Brzmiało dziwnie na skale, gdzie nikt nie odchodzi i nikt nie przychodzi celowo. Więc spróbowała innego. "Chociaż mieszkamy daleko od siebie, zawsze utrzymujemy kontakt." Nad tym samiec zastanawiał się dłużej. To jest bliżej, powiedział, jeśli zgodzisz się, że utrzymywanie kontaktu może znaczyć wracanie na tę samą skałę w tym samym miesiącu i niemówienie zupełnie nic.