Ostatnie dwa ogrody Europy

Na zielonym zboczu nad wybrzeżem rzędy krzewów herbaty rosły równymi liniami ku morzu. Wyglądały niemal tak schludnie jak rysunek. Polly wylądowała na kamiennym murku i spojrzała. To jedno z zaledwie dwóch miejsc w Europie, gdzie wciąż uprawia się herbatę, i jedyne, które można zwiedzić.

Gospodarstwo powstało w tysiąc osiemset osiemdziesiątym trzecim roku. Wcześniej wyspa uprawiała pomarańcze, ale choroba zabiła drzewa pomarańczowe. Plantatorzy potrzebowali czegoś nowego dla wulkanicznej gleby, więc sprowadzili rośliny herbaty i stare angielskie maszyny. Obie są używane do dziś, co czyni to gospodarstwo najstarszym gospodarstwem herbacianym w Europie.

W małej fabryce żelazne maszyny liczące ponad sto lat wciąż zwijają i suszą liście. Robotnicy nadal zbierają nowe liście ręcznie, ponieważ młode liście dają najlepszą herbatę. Nie używa się tu pestycydów, zasada, której plantatorzy przestrzegają od początku.

Polly przeszła wzdłuż ciepłego rzędu roślin herbaty. Liście pachniały trawą po deszczu. Pięć pokoleń plantatorów troszczyło się o to zbocze, zbiór po zbiorze.