The Ninety-Day Grain

The bar in Kirkwall had five tables and a fire. The door opened onto a street of grey stone with the cathedral at the top. Polly took the table nearest the heat. "Can I see the menu?" she asked. The card had fewer things on it than she expected, and more of them local.

De bar in Kirkwall had vijf tafels en een vuur. De deur kwam uit op een straat van grijze steen met de kathedraal aan het eind. Polly nam de tafel het dichtst bij de warmte. "Mag ik de menukaart zien?" vroeg ze. Op de kaart stonden minder gerechten dan ze had verwacht, en meer streekproducten.

"Could you recommend a good dish?" The owner was a heron. She recommended the bannock at once. Bere is a barley they have grown here for centuries. People call it the ninety-day barley, because it ripens fast enough for a short northern summer. Ground into meal, it makes a flat, dark bannock.

"Zou u een lekker gerecht kunnen aanraden?" De eigenaar was een reiger. Ze raadde meteen de bannock aan. Bere is een gerst die hier al eeuwen wordt verbouwd. Mensen noemen hem de gerst van negentig dagen, omdat hij snel genoeg rijpt voor een korte noordelijke zomer. Gemalen tot meel maakt hij een platte, donkere bannock.

"Do you have vegetarian options?" Polly asked. The heron pointed at the same line on the card. Bannock, butter and crowdie, the soft cheese the farms have always made. The same grain also goes to the distillery under the tower, working since seventeen ninety-eight.

"Heeft u vegetarische opties?" vroeg Polly. De reiger wees naar dezelfde regel op de kaart. Bannock, boter en crowdie, de zachte kaas die de boerderijen altijd al maken. Hetzelfde graan gaat ook naar de distilleerderij onder de toren, die sinds zeventienhonderdachtennegentig in bedrijf is.

"Can we get the bill, please?" Polly said when the plate was empty. The heron took her time bringing it, which is a compliment. Outside, the wind had dropped to what the islands call still. Polly walked up the grey street toward the red cathedral.

"Mogen we de rekening, alstublieft?" zei Polly toen het bord leeg was. De reiger nam er de tijd voor, wat een compliment is. Buiten was de wind gezakt tot wat de eilanden windstil noemen. Polly liep de grijze straat op naar de rode kathedraal.