The Village Under the Storm

Polly had one place written down and no idea where it was. "Can you tell me how to get there?" she asked the ewe over breakfast. Follow the coast road west, the ewe said, until the land stops pretending to have hills. The Bay of Skaill is a long curve of pale sand with a green shelf behind it, and the shelf is where the village sits, half sunk into the ground with its roofs open to the sky.

May isang lugar na nakasulat si Polly at wala siyang ideya kung nasaan ito. "Masasabi mo ba sa akin kung paano makarating doon?" tanong niya sa tupa habang nag-aalmusal. Sundan mo ang kalsada sa baybayin pakanluran, sabi ng tupa, hanggang sa tumigil ang lupa sa pagkukunwaring may mga burol. Ang Bay of Skaill ay isang mahabang kurba ng maputlang buhangin na may luntiang pampang sa likod nito, at doon sa pampang nakaupo ang nayon, kalahating lubog sa lupa at bukas sa langit ang mga bubong.

An oystercatcher was working the site that morning, and oystercatchers can be heard in weather. Polly asked, "I would like to know the history of this particular monument." People lived here about five thousand years ago, he told her. They were farming this coast before Stonehenge and before the Great Pyramid. Then the sand came over the top of them and stayed for roughly four thousand years, until a storm in the winter of eighteen fifty stripped the dune away.

May isang oystercatcher na nagtatrabaho sa lugar nang umagang iyon, at naririnig ang mga oystercatcher kahit malakas ang panahon. Tanong ni Polly, "Gusto kong malaman ang kasaysayan ng partikular na monumentong ito." May mga taong nanirahan dito mga limang libong taon na ang nakalilipas, sabi nito sa kaniya. Nagsasaka na sila sa baybaying ito bago pa ang Stonehenge at bago pa ang Dakilang Piramide. Pagkatapos ay tinabunan sila ng buhangin at nanatili itong nakatabon nang halos apat na libong taon, hanggang sa hubarin ng isang bagyo ang buhanging burol noong taglamig ng mil otso syentos singkwenta.

The wind took half of that, so Polly asked for it again. "Could you please repeat that for me?" The second telling had the detail that matters. Every house holds the same furniture in the same arrangement: a hearth in the middle, box beds at either side, and against the far wall a stone dresser facing the door. It is stone because there was no wood.

Tinangay ng hangin ang kalahati niyon, kaya humingi ulit si Polly. "Maaari mo bang ulitin iyon para sa akin?" Nasa ikalawang pagsasalaysay ang detalyeng mahalaga. Magkakapareho ang muwebles at ang pagkakaayos ng mga ito sa bawat bahay: isang apuyan sa gitna, mga kama sa magkabilang gilid, at sa kabilang dingding ay isang aparador na bato na nakaharap sa pinto. Bato ito dahil walang kahoy.

"Could you tell me if the museum is open tomorrow?" Polly asked, already knowing she would come back. She stood a while at the edge of one open house, looking in at a room laid out the way anyone lays out a room, the good things where a visitor would see them first.

"Masasabi mo ba sa akin kung nakabukas ang museo bukas?" tanong ni Polly, alam na niyang babalik siya. Matagal siyang tumayo sa gilid ng isang bukas na bahay, tinitingnan ang isang silid na inayos sa paraang inaayos ng kahit sino ang isang silid, ang magagandang bagay ay nasa kung saan mauunang makita ng bisita.