Wioska pod sztormem

Polly miała zapisane jedno miejsce i nie miała pojęcia, gdzie ono jest. "Czy możesz mi powiedzieć, jak tam dojechać?", zapytała owcę przy śniadaniu. Jedź drogą wzdłuż wybrzeża na zachód, powiedziała owca, aż ziemia przestanie udawać, że ma wzgórza. Zatoka Skaill to długi łuk jasnego piasku, a za nim jest zielona półka, i na tej półce leży wioska, do połowy zapadnięta w ziemię, z dachami otwartymi na niebo.

Tego ranka na stanowisku pracował ostrygojad, a ostrygojady słychać nawet przy takiej pogodzie. Polly zapytała: "Chciałbym poznać historię tego konkretnego zabytku." Ludzie mieszkali tu jakieś pięć tysięcy lat temu, powiedział jej. Uprawiali to wybrzeże przed Stonehenge i przed Wielką Piramidą. Potem piasek przeszedł nad nimi i został przez jakieś cztery tysiące lat, aż sztorm zimą tysiąc osiemset pięćdziesiątego roku zdarł wydmę.

Wiatr zabrał połowę tego, więc Polly poprosiła jeszcze raz. "Czy mógłbyś to dla mnie powtórzyć?" Druga wersja miała szczegół, który się liczy. Każdy dom ma te same sprzęty w tym samym układzie: palenisko na środku, kamienne łóżka po bokach, a przy tylnej ścianie kamienny kredens zwrócony ku drzwiom. Jest z kamienia, bo nie było drewna.

"Czy mógłbyś mi powiedzieć, czy muzeum jest jutro otwarte?", zapytała Polly, wiedząc już, że wróci. Postała chwilę na krawędzi jednego otwartego domu, patrząc w dół na pokój urządzony tak, jak każdy urządza pokój, z ładnymi rzeczami tam, gdzie gość zobaczy je najpierw.