Wioska podłączona do wulkanu

Wracając później przez wioskę, Polly zauważyła, że para unosi się nie tylko z dołów do gotowania, ale też z pęknięć wzdłuż drogi, z odpływów i z dużego publicznego basenu, który świecił ciepłym pomarańczowo-brązowym kolorem w popołudniowym świetle. Okazało się, że to samo ciepło, które ugotowało obiad, płynie pod całą wioską i wydostaje się na powierzchnię niemal wszędzie, gdzie się spojrzy.

Ta podgrzana woda wypełnia duży publiczny park kąpielowy w pobliżu, gdzie ogromny basen pozostaje ciepły przez cały rok bez ani jednej pompy czy kotła, razem z mniejszymi łaźniami rozsianymi po wiosce, które mieszkańcy odwiedzają równie łatwo, jak nabraliby kąpiel w domu. Żelazo i minerały rozpuszczone w wodzie barwią ją na głęboki, mętny pomarańczowy kolor, który większość odwiedzających uważa najpierw za dziwny, a potem za zaskakująco piękny.

Niektóre domy prowadzą nawet podziemne ciepło bezpośrednio do własnej ciepłej wody, całkowicie obchodząc się bez podgrzewacza wody. Polly przyszło do głowy, że cała ta wioska żyje dosłownie dzięki wulkanowi śpiącemu pod nią, gotując jedzenie, ogrzewając kąpiele i ogrzewając domy bez ognia, bez paliwa i bez żadnego rachunku za to wszystko.

Usiadła na chwilę na krawędzi wielkiego pomarańczowego basenu, czując ciepło unoszące się od wody nawet z pewnej odległości, i pomyślała, że miejsce zbudowane wprost nad tak wielkim ciepłem znalazło niezwykle hojny sposób, by z nim żyć.