Kolacja zakopana o świcie

Blisko małego jeziora otoczonego parą Polly znalazła rząd dużych garnków obok głębokich dołów wykopanych w nagiej, poczerniałej ziemi. Kucharz w grubym fartuchu pracował wzdłuż rzędu, opuszczając zapieczętowany garnek do każdego dołu na linie, a Polly usadowiła się na pobliskiej poręczy, żeby popatrzeć, ciekawa, co w ogóle mogłoby być warte gotowania w dziurze w ziemi.

Każdy garnek zawierał warstwy mięsa, kiełbasy, kapusty i warzyw korzeniowych, szczelnie zapieczętowane i opuszczone do ziemi ogrzewanej od spodu do temperatury zbliżonej do wrzącej wody. Żaden płomień niczego tu nie dotyka. Ciepło pochodzi wyłącznie z wulkanu pod całą doliną, wznosząc się przez pęknięcia, które wykopano i oznaczono kamiennymi kręgami pokolenia temu, na długo zanim ktokolwiek zmierzył temperaturę naukowo.

Kucharz wyjaśnił, bardziej gestami niż słowami, że garnki wkłada się wcześnie i pozostają zakopane przez sześć lub siedem godzin, podczas gdy wszyscy idą zwiedzać jezioro, ogrody albo miasteczko, wracając dopiero wtedy, gdy przychodzi czas na wykopanie kolacji. To, jak się zdawało chcieć powiedzieć, najprostszy posiłek na wyspie do rozpoczęcia gotowania i zdecydowanie najdziwniejsza kuchnia, w jakiej można go przygotować.

Kiedy pierwszy garnek wyciągnięto, para wydobyła się z niego gęstą chmurą, a zapach powoli duszonego mięsa i kapusty rozszedł się po całej polanie. Polly nie została na sam posiłek, ale patrzyła, jak kucharz niesie go z dumą, jakby to on, a nie góra, wykonał całą pracę.