One Crater, Two Colors

From high above the interior, Polly looked down into a single enormous crater, more than twenty-two thousand years old and wide enough to hold a small town, two lakes, and several farms inside its rim. A thin strip of land crossed the middle, and on either side of it the water was a completely different color, one lake a deep blue, the other a vivid green, as if someone had poured two different oceans into the same bowl.

Adanın iç kesimlerinin çok yukarısından Polly tek bir devasa kraterin içine baktı: yirmi iki bin yıldan eski ve kenarlarının içinde küçük bir kasabayı, iki gölü ve birkaç çiftliği barındıracak kadar geniş. Ortasından ince bir kara şeridi geçiyordu ve şeridin iki yanında su bambaşka renkteydi: bir göl derin mavi, diğeri capcanlı yeşil, sanki aynı kâseye iki ayrı okyanus dökülmüş gibi.

The two lakes are not really separate. A narrow channel under the land bridge connects them, so the water itself is one body. What changes is everything around it. The blue lake is deeper and simply reflects the open sky, while the green lake sits closer to plant-covered slopes and tiny algae, both of which tint its water a rich green instead.

İki göl aslında ayrı değil. Kara köprüsünün altındaki dar bir kanal ikisini birleştiriyor, yani su tek bir gövde. Değişen şey, çevresindeki her şey. Mavi göl daha derin ve yalnızca açık gökyüzünü yansıtıyor; yeşil göl ise bitkilerle kaplı yamaçlara ve minik yosunlara daha yakın duruyor, ikisi de suyunu zengin bir yeşile boyuyor.

Polly flew low along the land bridge that splits the two colors, close enough to see fishing boats resting on one shore and grazing cattle on the low hills above the other. Thick fog rolled in off the ocean and settled inside the crater rim, hiding first the green lake, then the blue, until only the bridge between them stayed visible.

Polly iki rengi ayıran kara şeridi boyunca alçaktan uçtu; bir kıyıda dinlenen balıkçı teknelerini, diğerinin üstündeki alçak tepelerde otlayan sığırları görecek kadar yakından. Okyanustan kalın bir sis geldi ve krater kenarının içine yerleşti; önce yeşil gölü, sonra maviyi gizledi, geriye yalnızca aralarındaki köprü göründü.

She perched on the old stone wall of a lookout point and waited for the fog to lift again, in no hurry at all. When it finally thinned, both lakes reappeared at once, blue and green, exactly where she had left them.

Bir seyir noktasının eski taş duvarına kondu ve hiç acelesi olmadan sisin yeniden açılmasını bekledi. Sis sonunda inceldiğinde iki göl de bir anda yeniden belirdi, mavi ve yeşil, tam bıraktığı yerde.