Jeden krater, dwa kolory

Wysoko nad wnętrzem wyspy Polly spojrzała w dół, w jeden ogromny krater, liczący ponad dwadzieścia dwa tysiące lat i na tyle szeroki, by pomieścić małe miasteczko, dwa jeziora i kilka gospodarstw w swoich granicach. Wąski pas ziemi przecinał środek, a po obu jego stronach woda miała zupełnie inny kolor, jedno jezioro głęboko niebieskie, drugie intensywnie zielone, jakby ktoś wlał dwa różne oceany do tej samej miski.

Te dwa jeziora tak naprawdę nie są całkiem oddzielone. Wąski kanał pod ziemnym mostem łączy je, więc sama woda stanowi jedną całość. Zmienia się wszystko wokół. Niebieskie jezioro jest głębsze i po prostu odbija otwarte niebo, podczas gdy zielone jezioro leży bliżej porośniętych roślinnością zboczy i drobnych alg, które razem barwią jego wodę na intensywną zieleń.

Polly leciała nisko wzdłuż ziemnego mostu dzielącego dwa kolory, dostatecznie blisko, by zobaczyć łodzie rybackie odpoczywające przy jednym brzegu i pasące się bydło na niskich wzgórzach nad drugim. Gęsta mgła napłynęła znad oceanu i osiadła wewnątrz krawędzi krateru, ukrywając najpierw zielone jezioro, potem niebieskie, aż widoczny pozostał tylko most między nimi.

Usiadła na starym kamiennym murku punktu widokowego i czekała, aż mgła znów się podniesie, bez żadnego pośpiechu. Kiedy wreszcie się przerzedziła, oba jeziora pojawiły się ponownie jednocześnie, niebieskie i zielone, dokładnie tam, gdzie je zostawiła.