Ziarno dziewięćdziesięciu dni

Bar w Kirkwall miał pięć stolików i kominek, a drzwi otwierały się prosto na ulicę z szarego kamienia, z katedrą na jej szczycie. Polly zajęła stolik najbliżej ciepła, bo po dniu na wodzie nie ma innego stolika. "Czy mogę zobaczyć menu?", zapytała i dostała kartę z mniejszą liczbą dań, niż się spodziewała, i z większą ich częścią miejscową.

"Czy mógłbyś polecić jakieś dobre danie?" Właścicielką była czapla, czyli ptak stworzony do stania za barem, i bez wahania poleciła bannock. Bere to jęczmień, który uprawiają tu od wieków, sześciorzędowe ziarno nazywane czasem jęczmieniem dziewięćdziesięciu dni, bo dojrzewa dość szybko, żeby zdążyć w północnym lecie. Zmielone na mąkę daje płaski, ciemny placek, który smakuje polem, z którego wyszedł.

"Czy macie opcje wegetariańskie?", zapytała Polly, a czapla znów wskazała tę samą linijkę w karcie. Bannock, masło i crowdie, miękki świeży ser, który gospodarstwa robiły tu zawsze. To samo ziarno ma drugie życie po drugiej stronie miasta, w gorzelni pod wieżą, pracującej od tysiąc siedemset dziewięćdziesiątego ósmego roku, gdzie przy odpowiednim poranku cała ulica pachnie ciepłym słodem.

"Czy możemy prosić o rachunek?", powiedziała Polly, kiedy talerz był pusty, a czapla nie spieszyła się z jego przyniesieniem, co jest komplementem. Na zewnątrz wiatr opadł do poziomu, który wyspy uważają za ciszę. Polly poszła szarą ulicą w górę, mijając czerwony piaskowiec katedry, ze smakiem twardego klimatu na podniebieniu.