Zbudowane z tego, co mieli

Kaplica na Lamb Holm to dwa wojskowe baraki ustawione jeden za drugim, i to jest pierwsza rzecz, którą każdy zauważa, i ostatnia, którą ktokolwiek pamięta. Dozorca właśnie ją otwierał, kiedy przyszła Polly, człowiek bez pośpiechu, z pękiem kluczy. "Jaka jest pana praca?", zapytała go, a on powiedział, że rano otwiera drzwi, wieczorem je zamyka, a w międzyczasie maluje to, co zabrało słone powietrze.

W środku baraki znikają. Włoskich jeńców wojennych przywieziono tu w latach czterdziestych do pracy przy zaporach na morzu, a oni poprosili o miejsce do modlitwy. Dostali blachę falistą. Zrobili z niej malowane sklepienie, kamienne prezbiterium, kutą kratę i malowany ołtarz, a jeden z nich, malarz o nazwisku Domenico Chiocchetti, kierował pracą.

"Czego pan potrzebuje, żeby dokończyć tę pracę?" to pytanie, na które obóz musiał odpowiedzieć. Poprosili o cement i cement dostali. Cała reszta wzięła się z tego, co obóz wyrzucał. Krata to złom żelazny kuty na zimno. Świeczniki to puszki po mięsie. Kamień prezbiterium to płyta gipsowa, pomalowana tak starannie, że trzeba się pochylić, zanim przyzna, czym jest.

Dozorca zostawił na parapecie małe narzędzie ręczne. "Czy mógłby mi pan pokazać, jak używać tego narzędzia?", zapytała Polly, a on pokazał, i wyjaśnienie za pierwszym razem przeszło obok niej. "Czy mógłby pan wyjaśnić to jeszcze raz?" To też zrobił. Potem wrócił do swojej farby, a Polly spojrzała w górę na sufit, który jest płaskim metalem udającym łuk i utrzymuje to udawanie z każdego miejsca w sali.