Krzesło przy ogniu

Pensjonat stał nad portem, z drzwiami po osłoniętej stronie. Na tych wyspach to jest strona, po której stawia się drzwi. Prowadziła go owca z North Ronaldsay, jedna z owiec z brzegu, które jedzą wodorosty. Polly stała w sieni. "Czy macie wolne pokoje?"

Pokoje były. We wrześniu zwykle są. Polly powiedziała: "Poproszę cichy pokój." Owca odczekała chwilę, zanim odpowiedziała. Pokoje z tyłu wychodzą na podwórze, a te z przodu na wodę. Wiatr znajduje jedne i drugie. Po dwóch nocach przestaje się go słyszeć.

"Czy mógłby mi pan pomóc z bagażem?" Owca wniosła torbę na górę i postawiła ją obok krzesła przy ogniu. Rama była z drewna wyrzuconego przez morze, bo tutaj nie rośnie żadne drzewo. Oparcie było z owsianej słomy, zwiniętej w kaptur. Stolarz z Kirkwall o nazwisku David Kirkness uczynił ten wzór standardem w połowie dziewiętnastego wieku.

"O której godzinie jest wymeldowanie?", zapytała Polly. Tutaj prom decyduje o wszystkim. Potem usiadła na krześle. Słomiany kaptur odciął przeciąg od drzwi, a ona po raz pierwszy od statku usłyszała własny oddech.