Mgła zamyka się za nią

Ostatniego popołudnia Polly poleciała jeszcze raz wysoko nad wybrzeżem. Pod nią leżały pola herbaciane, krater z jego dwoma jeziorami i cichy las, gdzie wciąż żyje priolo. Stamtąd z góry wyspa wyglądała tak, jak jest: łańcuch starych wulkanów, wciąż powoli stygnących ku zieleni.

Łodzie rybackie wracały do portu, zostawiając cienkie białe linie na ciemniejącym morzu. Światła zapalały się jedno po drugim wzdłuż nadmorskiej drogi. Zapach dymu unosił się od brzegu.

Mgła napłynęła znad oceanu, dokładnie tak jak przez cały tydzień. Zakryła krater, potem pola herbaciane, potem port, stopniowo ukrywając wyspę z widoku. Polly widziała już wcześniej, jak to robi.

Leciała nad otwartą wodą, gdy ostatnie światło gasło. Za nią wyspa nadal gotowała swoją kolację pod ziemią, uprawiała herbatę liść po liściu i trzymała bezpiecznie małego szarego ptaka w swoim lesie.