Kolacja zakopana o świcie

Blisko małego jeziora pokrytego parą Polly znalazła rząd dużych garnków obok głębokich dołów w czarnej ziemi. Kucharz w grubym fartuchu opuszczał zapieczętowany garnek do każdego dołu na linie. Polly usiadła w pobliżu, żeby popatrzeć, ciekawa, co mogłoby być warte gotowania w dziurze w ziemi.

Każdy garnek był pełen mięsa, kiełbasy, kapusty i warzyw. Doły ogrzewane są od spodu przez wulkan, niemal do tej samej temperatury co wrząca woda. Nie używa się w ogóle ognia. Ciepło pochodzi tylko z głębi, przez pęknięcia oznaczone kamiennymi kręgami dawno temu.

Kucharz pokazał Polly, głównie rękami, że garnki pozostają zakopane przez sześć lub siedem godzin. Ludzie idą zwiedzać jezioro albo miasteczko, czekając. Potem wracają, żeby wykopać swoją kolację.

Kiedy pierwszy garnek wyciągnięto, uniosła się gęsta para, a zapach ugotowanego mięsa wypełnił powietrze. Polly nie została, żeby zjeść, ale patrzyła, jak kucharz niesie garnek, dumny z posiłku, który ugotowała góra.