Dziewięć wysp, trzy płyty

Polly leciała nisko nad czarną skałą wulkaniczną, gdzie zielone pola sięgały krawędzi klifu, a mgła sunęła nad wzgórzami w głębi lądu. To było São Miguel, największa z dziewięciu wysp Azorów, samotna na północnym Atlantyku. Słone powietrze mieszało się z zapachem wilgotnej ziemi i skoszonej trawy.

Wyspa istnieje dzięki szwowi głęboko pod dnem oceanu, gdzie trzy wielkie płyty powoli ocierają się o siebie. Ameryka Północna ciągnie w jedną stronę, Europa w drugą, a Afryka napiera od południa. Ciepło unosi się przez pęknięcia tam, gdzie się spotykają. Każda wyspa tutaj powstała z ognia i stygnącej skały.

Niemal każde pole na São Miguel ma żywopłot z hortensji, niebieskich, fioletowych, a czasem różowych, tak gęsty, że wygląda jak namalowany na ziemi. Rolnicy sprowadzili te rośliny z Azji w dziewiętnastym wieku tylko po to, by wyznaczać granice pól. Wulkaniczna gleba, bogata w minerały, nadaje płatkom jeszcze głębszy niebieski kolor.

Dalej w głębi lądu zielone wzgórza układały się wokół cichych kotlin, których Polly nie mogła dostrzec z wybrzeża. Skądś pomiędzy nimi unosiła się słabo para, cienkie białe nitki na tle szarego nieba, i poleciała w stronę wyżyn.