我家旁边的公园

我住在一棵老树上，就在公园旁边。这是一个不大的公园，也不出名，但我对它非常熟悉，因为我每天都去。

நான் ஒரு பழைய மரத்தில் வாழ்கிறேன், பூங்காவுக்கு அருகில். இது ஒரு சிறிய பூங்கா, பிரபலமானது இல்லை, ஆனால் நான் தினமும் செல்வதால் அதை நன்றாக அறிவேன்.

早上，雨一停，我就从树上爬下来找食物。我会花一段时间，看着沿着小路走过的人们。长椅附近总有鸽子，在等着别人给它们一点面包。

காலையில், மழை நிற்கும்போது, நான் உணவு தேட மரத்திலிருந்து கீழே இறங்குகிறேன். பாதையில் நடந்து செல்பவர்களை சிறிது நேரம் பார்க்கிறேன். புறாக்கள் எப்போதும் நாற்காலிகளுக்கு அருகில், ஒரு துண்டு ரொட்டிக்காகக் காத்திருக்கின்றன.

獾先生十点钟到，永远是同一个时间。他给鸽子带来面包，鸽子们立刻把他围住。看它们争抢最大的面包屑，我觉得非常有意思。

திரு பேட்ஜர் பத்து மணிக்கு வருகிறார், எப்போதும் அதே நேரத்தில். அவர் புறாக்களுக்கு ரொட்டி கொண்டு வருகிறார், அவை உடனே அவரைச் சுற்றி வளைக்கின்றன. அவை மிகப் பெரிய துண்டுகளுக்காக எப்படி சண்டையிடுகின்றன என்பதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

星期六的公园不一样。一家一家的人来了，小孩子们在树丛间玩捉迷藏。他们藏得很不像话：一直在笑，所以我总能知道他们躲在哪里。他们的父母坐在长椅上聊天，聊得起劲，根本不看时间。

சனிக்கிழமைகளில் பூங்கா மாறுகிறது. குடும்பங்கள் வருகின்றன, சிறு குழந்தைகள் மரங்களுக்கிடையே ஒளிந்து விளையாடுகின்றன. அவை மிகவும் மோசமாக ஒளிந்துகொள்கின்றன: அவை எப்போதும் சிரிக்கின்றன, அதனால்தான் எனக்கு எப்போதும் அவை எங்கே என்று தெரியும். அவற்றின் பெற்றோர் நாற்காலிகளில் பேசிக்கொண்டு பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள், நேரத்தைப் பார்ப்பதில்லை.

下午结束的时候，大家都回家了，公园又安静下来。这时我再次爬下树，沿着水边慢慢地走。我更喜欢这个时候，胜过早上，因为这时公园只属于我一个人。

மதியம் முடியும்போது, எல்லோரும் வீடு செல்கிறார்கள், பூங்கா அமைதியாகிறது. பின்னர் நான் மீண்டும் இறங்கி, தண்ணீருக்கு அருகில் அவசரமின்றி நடக்கிறேன். இப்போது காலையை விட இதை நான் அதிகம் ரசிக்கிறேன், ஏனெனில் பூங்கா என்னுடையது மட்டுமே.

我不需要走远。我的公园就在我家旁边，对我来说，这就足够了。

நான் தூரம் செல்ல வேண்டியதில்லை. என் பூங்கா என் வீட்டுக்கு அருகில் உள்ளது, எனக்கு அது போதும்.