The Chair by the Fire

The guesthouse stood above the harbour with its door on the sheltered side, which on these islands is the side you build a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that live off seaweed at the north end of the archipelago. Polly stood in the hall with rain running off her. "Do you have any available rooms?"

Pensjonat stał nad portem, z drzwiami po osłoniętej stronie, a na tych wyspach to jest strona, po której buduje się drzwi. Prowadziła go owca z North Ronaldsay, jedna z owiec z brzegu, które na północnym krańcu archipelagu żywią się wodorostami. Polly stała w sieni, a deszcz spływał z niej na podłogę. "Czy macie wolne pokoje?"

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe paused long enough to be polite about it. The rooms at the back face the yard, the rooms at the front face the water, and the wind finds both. Nowhere here is quiet in the way a visitor means it. What the islands offer instead is a wind so constant that after two nights you stop hearing it.

Pokoje były. We wrześniu zwykle są. Polly powiedziała: "Poproszę cichy pokój." Owca zrobiła pauzę na tyle długą, żeby zachować uprzejmość. Pokoje z tyłu wychodzą na podwórze, te z przodu na wodę, a wiatr znajduje jedne i drugie. Nic tutaj nie jest ciche w tym sensie, w jakim myśli o tym gość. To, co wyspy dają w zamian, to wiatr tak stały, że po dwóch nocach przestaje się go słyszeć.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up herself and set it beside a chair by the fire, and the chair was the reason Polly stopped talking. Its frame was driftwood, because no tree grows here and every plank in the old houses came in on the tide. Its back was oat straw, coiled and stitched into a hood that curves forward over the shoulders. A joiner in Kirkwall named David Kirkness turned that farmhouse habit into a standard design in the middle of the eighteen hundreds.

"Czy mógłby mi pan pomóc z bagażem?" Owca sama wniosła torbę na górę i postawiła ją obok krzesła przy ogniu, i to krzesło było powodem, dla którego Polly przestała mówić. Rama była z drewna wyrzuconego przez morze, bo tutaj nie rośnie żadne drzewo, a każda deska w starych domach przypłynęła z przypływem. Oparcie było z owsianej słomy, zwiniętej i zszytej w kaptur, który wygina się do przodu nad ramionami. Stolarz z Kirkwall o nazwisku David Kirkness zmienił ten wiejski zwyczaj w standardowy wzór w połowie dziewiętnastego wieku.

"What time is check-out?" Polly asked, because the ferry decides everything here. Then she sat down in the chair. The straw hood cut the draught off the door, the fire went on doing what fires do, and for the first time since the boat she could hear herself breathing.

"O której godzinie jest wymeldowanie?", zapytała Polly, bo tutaj prom decyduje o wszystkim. Potem usiadła na krześle. Słomiany kaptur odciął przeciąg od drzwi, ogień robił dalej to, co robią ognie, a ona po raz pierwszy od statku usłyszała własny oddech.