The Chair by the Fire

The guesthouse stood above the harbour with its door on the sheltered side, which on these islands is the side you build a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that live off seaweed at the north end of the archipelago. Polly stood in the hall with rain running off her. "Do you have any available rooms?"

Het pension stond boven de haven met zijn deur aan de beschutte kant, en dat is op deze eilanden de kant waar je een deur in zet. Het werd gerund door een North Ronaldsay ooi, een van de kustschapen die aan de noordkant van de archipel van zeewier leven. Polly stond in de gang met de regen van haar af te lopen. "Heeft u nog kamers vrij?"

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe paused long enough to be polite about it. The rooms at the back face the yard, the rooms at the front face the water, and the wind finds both. Nowhere here is quiet in the way a visitor means it. What the islands offer instead is a wind so constant that after two nights you stop hearing it.

Er waren kamers. In september meestal wel. Polly zei: "Ik wil graag een rustige kamer, alstublieft." De ooi zweeg net lang genoeg om beleefd te blijven. De kamers achter kijken uit op het erf, de kamers voor kijken uit op het water, en de wind vindt ze allebei. Nergens hier is het stil op de manier waarop een bezoeker dat bedoelt. Wat de eilanden in plaats daarvan bieden is een wind die zo constant is dat je hem na twee nachten niet meer hoort.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up herself and set it beside a chair by the fire, and the chair was the reason Polly stopped talking. Its frame was driftwood, because no tree grows here and every plank in the old houses came in on the tide. Its back was oat straw, coiled and stitched into a hood that curves forward over the shoulders. A joiner in Kirkwall named David Kirkness turned that farmhouse habit into a standard design in the middle of the eighteen hundreds.

"Zou u mij met mijn bagage kunnen helpen, alstublieft?" De ooi droeg de tas zelf naar boven en zette hem naast een stoel bij het vuur, en die stoel was de reden dat Polly ophield met praten. Het frame was drijfhout, want hier groeit geen boom en elke plank in de oude huizen kwam met het tij binnen. De rug was haverstro, opgerold en vastgestikt tot een kap die naar voren over de schouders buigt. Een timmerman in Kirkwall die David Kirkness heette maakte van die boerengewoonte halverwege de negentiende eeuw een vast ontwerp.

"What time is check-out?" Polly asked, because the ferry decides everything here. Then she sat down in the chair. The straw hood cut the draught off the door, the fire went on doing what fires do, and for the first time since the boat she could hear herself breathing.

"Hoe laat is de uitchecktijd?" vroeg Polly, want de veerboot bepaalt hier alles. Toen ging ze in de stoel zitten. De strokap sneed de tocht van de deur weg, het vuur deed wat vuren doen, en voor het eerst sinds de boot kon ze zichzelf horen ademen.