The Bird Twice Given Up For Lost

Deep in the east of the island, Polly followed the tree line up into a forest unlike anything on the coast, tangled old laurel trees draped in moss, their canopy so thick that little sunlight reached the ground. This cool, damp forest around Pico da Vara is the last stronghold of a small grey and pink bird found nowhere else on the planet, the priolo, and Polly had come to see if she could find one.

Sa malalim na silangan ng pulo, sinundan ni Polly ang hanay ng puno paakyat sa isang gubat na hindi kagaya ng kahit ano sa baybayin, magugulong matatandang punong laurel na nababalutan ng lumot, at napakakapal ng kanilang mga sanga kaya kakaunting sikat ng araw ang umaabot sa lupa. Ang malamig at basang gubat na ito sa palibot ng Pico da Vara ang huling tanggulan ng isang maliit na ibong abuhin at rosas na wala nang matatagpuan sa iba pang panig ng mundo, ang priolo, at naparoon si Polly upang tingnan kung makakakita siya ng isa.

The bird very nearly disappeared twice. Sightings stopped completely in nineteen thirty-two, and for more than thirty years most people assumed it was gone for good, until a small population was rediscovered in nineteen sixty-seven, hiding in exactly this kind of forest. Even after that, farming and fast-growing foreign trees kept shrinking its home until fewer than one hundred breeding pairs remained, making it, by most counts, the second rarest songbird anywhere in Europe.

Halos dalawang beses nang naglaho ang ibon. Tumigil nang tuluyan ang mga pagkakakita noong mil nobesyentos trenta y dos, at sa loob ng mahigit tatlumpung taon ay inakala ng karamihan na wala na ito magpakailanman, hanggang muling natuklasan ang isang maliit na populasyon noong mil nobesyentos sesenta y siyete, nagtatago sa ganito ring uri ng gubat. Kahit pagkatapos noon, patuloy na pinaliit ng pagsasaka at ng mabibilis tumubong dayuhang puno ang tirahan nito hanggang wala nang isang daang pares na nagpapalahi ang natira, kaya sa halos lahat ng bilang, ito ang pangalawa sa pinakabihirang ibong mang-aawit sa buong Europa.

What saved the priolo was patient, unglamorous work. Volunteers and scientists spent decades pulling out foreign trees and replanting the slow native laurel the bird actually depends on for food and shelter. Polly watched two of them lift off from a low branch, a soft flash of pink breast against the dark green, calling back and forth in short, low notes before disappearing back into the canopy.

Ang nagligtas sa priolo ay matiyaga at walang katanyagang trabaho. Ilang dekada ang ginugol ng mga boluntaryo at siyentipiko sa pagbunot ng dayuhang puno at sa muling pagtatanim ng mabagal na katutubong laurel na talagang pinagkukunan ng ibon ng pagkain at silungan. Nasaksihan ni Polly ang dalawa sa kanila na lumipad mula sa mababang sanga, isang malambot na kislap ng rosas na dibdib laban sa madilim na luntian, nagtatawagan sa maiikli at mababang tunog bago muling naglaho sa mga dahon.

She waited a long while in the quiet, hoping for one more look, but the forest closed back over the birds as completely as if they had never been there. It felt like a fair trade, Polly thought: a small silence, in exchange for a species still holding on.

Matagal siyang naghintay sa katahimikan, umaasang makakita pa ng isa, ngunit muling nagsara ang gubat sa ibabaw ng mga ibon na para bang hindi sila kailanman naroon. Parang patas na palitan, naisip ni Polly: isang maliit na katahimikan, kapalit ng isang uring patuloy pa ring kumakapit.