Ptak, którego dwukrotnie uznano za straconego

Głęboko na wschodzie wyspy Polly podążyła wzdłuż linii drzew w górę, do lasu zupełnie innego niż wszystko na wybrzeżu, starych, splątanych drzew laurowych pokrytych mchem, o koronie tak gęstej, że ledwie docierało światło do ziemi. Ten chłodny, wilgotny las wokół Pico da Vara jest ostatnią ostoją małego szaro-różowego ptaka, którego nie ma nigdzie indziej na planecie, priolo, a Polly przyleciała zobaczyć, czy uda jej się jednego znaleźć.

Ptak niemal zniknął dwukrotnie. Obserwacje ustały całkowicie w tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim roku, i przez ponad trzydzieści lat większość ludzi zakładała, że zniknął na zawsze, dopóki w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym siódmym roku nie odkryto ponownie małej populacji, ukrytej dokładnie w takim lesie. Nawet potem rolnictwo i szybko rosnące obce drzewa nadal kurczyły jego siedlisko, aż zostało mniej niż sto par lęgowych, co czyni go, według większości szacunków, drugim najrzadszym ptakiem śpiewającym w całej Europie.

To, co uratowało priolo, to cierpliwa, mało efektowna praca. Wolontariusze i naukowcy spędzili dziesięciolecia na usuwaniu obcych drzew i ponownym sadzeniu wolno rosnącego rodzimego lauru, od którego ptak naprawdę zależy w poszukiwaniu pożywienia i schronienia. Polly obserwowała, jak dwa z nich wzbijają się z niskiej gałęzi, miękki błysk różowej piersi na tle ciemnej zieleni, nawołując się nawzajem krótkimi, niskimi tonami, zanim zniknęły ponownie w koronie drzew.

Czekała długo w ciszy, mając nadzieję na jeszcze jedno spojrzenie, ale las zamknął się nad ptakami tak całkowicie, jakby nigdy tam nie było. Wydało jej się to uczciwą wymianą, pomyślała Polly: odrobina ciszy w zamian za gatunek, który wciąż się trzyma.