Một bàn cho một người

Mia bước vào một nhà hàng nhỏ lúc chín giờ. Phòng ăn gần như trống. Một người phục vụ mệt mỏi mặc tạp dề trắng chỉ vào một bàn ở góc.

मीया नौ बजे एक छोटे रेस्तरां में जाती है। कमरा लगभग खाली है। सफ़ेद एप्रन पहने एक थका हुआ वेटर कोने की एक मेज़ की ओर इशारा करता है।

"Chỉ một mình cô thôi ạ?" anh hỏi. Mia nói vâng. Cô luôn đi du lịch một mình. Cô hơi lo lắng. Thực đơn chỉ là một tờ giấy nhỏ.

"अकेली?" वह पूछता है। मीया हाँ कहती है। वह हमेशा अकेली यात्रा करती है। वह थोड़ी घबराई हुई है। मेनू कागज़ के एक छोटे टुकड़े पर है।

Mia chỉ vào một từ. Cô không biết từ đó. Người phục vụ mỉm cười. "Món đặc biệt," anh nói chậm rãi. "Món ăn của bà tôi. Nếu cô không thích, tôi mang món khác ạ."

मीया एक शब्द की ओर इशारा करती है। वह उसे नहीं जानती। वेटर मुस्कुराता है। "आज का खास," वह धीरे से कहता है। "मेरी दादी का खाना। अगर आपको पसंद न आए, तो मैं कुछ और लाता हूँ।"

Món ăn được mang ra trong một cái bát nặng. Nó nóng, có tỏi và những mẩu bánh mì nhỏ. Mia nếm thử. Người phục vụ nhìn cô từ quầy bar.

खाना एक भारी कटोरे में आता है। यह गरम है, लहसुन और रोटी के छोटे टुकड़ों के साथ। मीया इसे चखती है। वेटर बार से उसे देखता है।

Mia giơ ngón tay cái lên. Anh cười và rót đầy ly cho cô lần nữa. "Ngon," anh nói. "Mai quay lại nhé. Rồi tôi sẽ nói cho cô biết trong đó có gì ạ."

मीया उसे अंगूठा दिखाती है। वह हँसता है और उसका गिलास फिर से भर देता है। "अच्छा," वह कहता है। "कल फिर आइए। तब मैं आपको बताऊँगा कि इसमें क्या है।"