Poranny statek przybija

Poranny statek wszedł za niskim przylądkiem i przycumował w Stromness, gdzie domy stoją tyłem do wody, a szczytem zwrócone są do wiatru. Polly stanęła na mokrych płytach i od razu zrozumiała wiatr. To nie był podmuch. To był stan. Na końcu pomostu siedział collie i patrzył na cumy. Polly podeszła do niego. "Czy możesz mi wskazać drogę?"

Zapytał, dokąd chce iść, a ona przyznała, że jeszcze nie wie. Tutaj to rozsądna odpowiedź. Wysp jest blisko siedemdziesiąt, około dwudziestu zamieszkanych, i żadna nie leży daleko od brzegu. Nie ma lasu, nie ma pasa drzew od wiatru, nie ma nic wyższego od komina gospodarstwa. "Czy mógłbyś mi powiedzieć, gdzie mogę złapać autobus?", zapytała, a on przechylił głowę w stronę wiaty na szczycie zbocza.

Potem popełniła błąd ptaka, który spędził lato w miastach. "Jak długo idzie się pieszo do centrum?" Collie spojrzał wzdłuż jedynej brukowanej ulicy, która biegnie przez całe miasteczko, miejscami tak wąskiej, że samochód musi złożyć lusterka. Jedenaście minut, powiedział, jeśli zatrzymasz się przy wystawach.

"Czy możesz mi powiedzieć, czy są dziś jakieś ciekawe wydarzenia?" Potraktował pytanie poważnie. Rozkład promu to lokalne wiadomości, powiedział, a cała reszta przypływa razem z nim. Później w tygodniu wypływała łódź do skał z fokami. Była kaplica zbudowana przez jeńców. Była wioska, która leżała pod wydmą przez cztery tysiące lat, aż sztorm zabrał wydmę.