Mgła zamyka się za nią

Ostatniego popołudnia Polly wzniosła się jeszcze raz wysoko nad wybrzeżem, nad tarasami herbacianymi, kraterem z jego dwoma jeziorami i cichym lasem, gdzie priolo wciąż woła głęboko spośród drzew laurowych. Stamtąd z góry wyspa wyglądała dokładnie tak, jak jest: długi łańcuch starych wulkanów, wciąż słabo ciepłych, wciąż powoli stygnących ku zieleni.

Łodzie rybackie wracały w dole do portu, małe białe kształty ciągnące cienkie ślady na ciemniejącym morzu, a światła zapalały się jedno po drugim wzdłuż nadmorskiej drogi. Zapach dymu z drewna unosił się gdzieś w pobliżu brzegu, mieszając się z ostatnim słonym powietrzem.

Ławica mgły napłynęła znad oceanu, tak jak robiła to przez cały tydzień, sunąc najpierw nad kraterem, potem nad polami herbacianymi, potem nad samym portem, otulając całą wyspę pod nią z dala od wzroku. Polly widziała już wcześniej, jak to robi, cierpliwie i bez pośpiechu, jakby wyspa wolała znikać powoli niż od razu w całości.

Zawróciła nad otwartą wodą, gdy ostatnie światło wciąż trzymało się horyzontu, zostawiając za sobą wyspę, która wciąż gotowała swoją kolację pod ziemią, wciąż uprawiała swoją herbatę liść po starannym liściu, i która wciąż, gdzieś głęboko w starym lesie, trzymała bezpiecznie małego szarego ptaka.