Ptak, którego dwukrotnie uznano za straconego

Na wschodzie wyspy Polly wleciała do starego lasu pokrytego mchem laurowym. Niewiele światła docierało do ziemi. Ten chłodny las w pobliżu Pico da Vara jest ostatnim domem małego szaro-różowego ptaka, którego nie ma nigdzie indziej na świecie, priolo.

Ptak niemal zniknął dwukrotnie. Ludzie przestali go widywać po tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim roku, i przez wiele lat wszyscy myśleli, że zniknął. Potem, w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym siódmym roku, w tym samym lesie ponownie znaleziono małą grupę. Mimo to rolnictwo nadal kurczyło jego siedlisko, aż zostało mniej niż sto par lęgowych. Jest jednym z najrzadszych ptaków śpiewających w Europie.

Ludzie pracowali latami, żeby go uratować. Usunęli szybko rosnące obce drzewa i posadzili zamiast nich rodzimy laur, ten rodzaj, którego ptak potrzebuje do jedzenia i schronienia. Polly widziała, jak dwa priolo odlatują z gałęzi, pokazując różowy błysk, cicho się nawołując, zanim zniknęły wśród liści.

Czekała bez żadnego dźwięku, mając nadzieję zobaczyć więcej, ale las znów zamknął się wokół ptaków. Wydało jej się to uczciwą wymianą: trochę ciszy za ptaka, który wciąż przeżywa.