Ostatnie dwa ogrody Europy

Na zielonym zboczu nad północnym wybrzeżem rzędy przyciętych krzewów herbaty schodziły długimi, równymi pasami ku morzu, niemal tak dokładnymi, jakby wytyczono je linijką. Polly wylądowała na niskim kamiennym murku na skraju plantacji i spojrzała na jedno z zaledwie dwóch pozostałych miejsc na całym kontynencie europejskim, gdzie wciąż uprawia się herbatę na skalę handlową, i jedyne otwarte dla zwiedzających.

Plantacja powstała w tysiąc osiemset osiemdziesiątym trzecim roku, po tym jak choroba zniszczyła drzewa pomarańczowe, które wcześniej były głównym towarem eksportowym wyspy. Szukając czegoś innego, co mogłaby udźwignąć wulkaniczna gleba, miejscowy plantator sprowadził krzewy herbaty wraz z angielskimi maszynami do ich przetwarzania, i oba pozostają w niemal nieprzerwanym użyciu od tamtej pory, co czyni to gospodarstwo zdecydowanie najstarszą działającą plantacją herbaty w Europie.

Wewnątrz niskiego budynku fabryki żelazne maszyny liczące ponad sto lat wciąż zwijają, sortują i suszą liście niemal dokładnie tak, jak robiły to, gdy przypłynęły statkiem. Robotnicy nadal zbierają najmłodsze pędy ręcznie wzdłuż tarasów, ponieważ delikatne górne liście dają najlepszą herbatę, a tutaj nie stosuje się żadnych pestycydów ani herbicydów, zasada, której plantatorzy przestrzegają od samego początku.

Polly przeszła jednym ciepłym tarasem, ocierając się o rzędy błyszczących zielonych liści pachnących lekko trawą i deszczem. Niżej na zboczu pięć pokoleń plantatorów pielęgnowało to wzgórze dokładnie tak, jak powinno być pielęgnowane, staranne zbiory jeden po drugim.