Woda, która stała się twarda

W dole, w Barahonie, surowy kamień trafia do małych warsztatów pachnących mokrym pyłem. Piła otwiera bryłę. Pod ostrzem szara powłoka odpada, i oto jest: błękit, w pasmach i zawirowaniach z małymi białymi wysepkami w środku, jak zdjęcie morza zrobione z bardzo dużej wysokości.

Kamień nazywa się pektolit, a zwykły szaro-biały pektolit pojawia się w bardzo wielu krajach. Niebieski pektolit znajduje się tylko tutaj i nigdzie indziej. To cała historia larimaru w jednym zdaniu. Ludzie szukali drugiego złoża przez pięćdziesiąt lat i nigdy nie znaleźli go nigdzie na świecie.

Kolor zwykle przypisuje się miedzi, która wnika do kryształu w miejsce, gdzie powinien być wapń, choć niedawne badania laboratoryjne sugerują, że swój udział ma w tym również mangan. Pewne jest natomiast to, jak błękit się tam znalazł. To stara skała wulkaniczna, a długo po tym, jak lawa ostygła, gorąca woda przedostała się przez uwięzione w niej pęcherzyki gazu i powoli wypełniła je od ścianek do środka. Ten kamień to dosłownie woda, która stwardniała.

Warsztat szlifuje każdy kawałek na okrągło i wypukło, a potem poleruje go, aż lśni jak szkło. Im ciemniejszy i głębszy błękit, tym większa wartość, a to, co najlepsze, górnicy i handlarze nazywają błękitem wulkanicznym. Polly patrzy, jak taca zapełnia się, kamień po kamieniu. Żadne dwa nie są takie same. Żaden z nich nigdy więcej nie znajdzie sobie podobnego nigdzie na Ziemi.