Droga, na której brakuje miejsca

Polly nadlatuje od północy, mając góry po lewej stronie i morze po prawej, a miejsca między nimi jest niewiele. To południowo-zachodni kraniec Dominikany, część wyspy, której większość turystów nigdy nie widzi. Wielkie hotele leżą daleko, po drugiej stronie wyspy. Tutaj Sierra de Bahoruco schodzi do wody jednym długim, zielonym zboczem, a droga musi wcisnąć się w wąską szczelinę między nimi.

Podąża tą drogą na południe, wyjeżdżając z miasteczka Barahona. Droga wije się wokół cypli, wznosi się i opada, a co kilka kilometrów z gór wypływa rzeka, przecinając ją w drodze do morza. Woda w tych rzekach jest zimna. Spływa w pośpiechu z lasu chmurowego. Tam, gdzie łączy się z Morzem Karaibskim, powstaje sadzawka, chłodna na dnie i ciepła przy powierzchni, i można poczuć jedno i drugie naraz.

Plaże są tu inne, niż ludzie wyobrażają sobie Karaiby. Piasku jest bardzo mało. Zamiast niego brzeg zbudowany jest z kamyków, szarych, białych i rdzawobrązowych, wygładzonych i ułożonych w długie wały, którymi fale grzechoczą i szarpią z dźwiękiem przypominającym brawa.

Polly ląduje na wale kamieni przy ujściu rzeki i idzie wzdłuż niego, przewracając kamienie jedną łapą. Nagle się zatrzymuje. Jeden z kamyków jest niebieski. Nie pomalowany, nie ze szkła. Niebieski na wylot, blady i mętny, jakby kawałek płytkiej wody, który jakimś sposobem stwardniał.