Vertrek bij het eerste licht

Op haar laatste ochtend klimt Polly een allerlaatste keer naar de wachttoren, en vindt daar Berta, wat vreemd is voor een dier dat beweert klimmen te verafschuwen. De marter haalt haar schouders op. Iemand moet controleren of de zonsopgang netjes wordt uitgevoerd, zegt ze. Ze zitten samen op de oude stenen terwijl de hemel zijn langzame, spectaculaire werk doet.

Het eerste licht raakt de toren, wandelt dan de muur af en stroomt over de daken, en een paar minuten lang gloeit de hele stad roze en goud, alsof de huizen van binnenuit verlicht worden. De belletjes van de kudde klinken zwak vanuit de hoge weiden. Beneden in de kloof houdt de rivier zijn eeuwenoude lus, en houdt de stad vast zoals hij haar al duizend jaar vasthoudt.

Berta doet niet aan afscheid, kondigt ze aan, en neemt er vervolgens toch een, door met grote vastberadenheid een gedroogde vijg in Polly's vleugel te drukken. Voor onderweg, zegt ze. Steden als deze vinden het niet erg om verlaten te worden, voegt ze eraan toe, want ze weten dat weggaan de eerste helft van terugkomen is. Dan draaft ze de muur af, staart omhoog, zonder om te kijken.

Polly stijgt op van de toren en laat de rivier haar de weg naar buiten wijzen, en volgt het groene water door de kloof tot de roze stad achter de heuvels wegvouwt. De vijg, besluit ze, is voor later, ergens ver van hier, wanneer ze een klein roze stadje wil kunnen proeven.