De herder bij de poort

Polly is op voor de zon, want Berta heeft haar een schouwspel beloofd. Ze wachten op de muur boven de oude poort terwijl de hemel van inkt naar parelmoer kleurt. Dan hoort Polly het voordat ze het ziet, een rivier van kleine belletjes, en om de hoek komt een kudde schapen, die door de smalle poort stroomt als wol die uit een kan wordt geschonken.

Achter de kudde loopt een herder met een houten staf en een strohoed, even onhaastig als de bergen zelf. Naast hem stapt een enorme witte mastiff met vriendelijke, ernstige ogen en een blaf die hij bewaart voor speciale gelegenheden. De schapen kennen de weg beter dan wie dan ook. Ze lopen deze steegjes al in de vroegte sinds lang voordat iemand bedacht ze te fotograferen.

Polly vliegt naar beneden en vraagt beleefd of ze mee mag. De mastiff bekijkt haar zoals een berg een sneeuwvlok bekijkt, en geeft dan het kleinste knikje. Dus reist ze de ochtend mee de hellingen op, voorbij de laatste huizen, voorbij de lange schaduw van de muur, tot waar het gras nog groen is in de hoge weiden boven de kloof.

Ze blijven daar de hele dag, schapen die gras rukken, de mastiff die dommelt met een oog open, belletjes die hun luie muziek maken. Als de hitte tegen de avond zachter wordt, keert de hele stoet huiswaarts, en Polly rijdt de stad weer in op de wollige rug van de voorste ooi, en voelt zich een uitstekend half uur lang deel van de kudde.