De rivier die om de stad heen stroomt

Elk kasteel heeft een slotgracht nodig, en Albarracín liet er zelf een groeien. De rivier de Guadalaviar zwenkt in een hoefijzer om de grote rots, zodat de stad bijna helemaal binnen een lus van stromend water ligt. Vandaag roept Polly een langzame dag uit en gaat ze naar beneden om de rivier eens fatsoenlijk te ontmoeten, zoals je alles hoort te ontmoeten dat zijn werk al zo lang doet.

Beneden in de kloof is de lucht koel en groen. Populieren en wilgen leunen over de stroming, libellen naaien blauwe lijnen boven de ondiepten, en het water bewerkt de rots zoals het dat al eeuwen doet, geduldig, zonder enige haast. Polly loopt langzaam over het pad langs de rivier, zoals Berta haar heeft geleerd, en laat de stad haar vriendelijk kwijtraken.

Ze brengt de middag door met nutteloos zijn op de best mogelijke manier. Ze kijkt hoe schaatsenrijdertjes kuiltjes maken in het wateroppervlak. Ze luistert hoe de rivier bij elke bocht van accent verandert, grind hier, diepe steen daar. Hoog boven haar, tussen twee rotswanden, gluren de roze huizen over hun balkons naar beneden, alsof ze controleren of de slotgracht nog dienst heeft.

In de schemering komt een vos drinken aan de overkant. Een moment lang bekijken de twee elkaar over het stromende water, vogel en vos, geen van beiden met haast. Dan smelt de vos terug de schaduwen in en klimt Polly door de donker wordende steegjes naar huis, ruikend naar rivier en volmaakt tevreden met een dag waarop niets belangrijks is gebeurd.