Berta en de scheve huizen

Polly wordt wakker van klauwtjes die op steen tikken. Een bejaarde steenmarter bekijkt haar vanaf een regenpijp, snorharen voorop. Ze stelt zich voor als Berta, zegt dat ze al langer in deze muren woont dan de meeste daken bestaan, en biedt een rondleiding aan voordat de dag heet wordt. De rondleiding van een marter, waarschuwt ze, bestaat uit sluiproutes. Polly zegt dat ze uitstekend is in sluiproutes.

De steegjes van Albarracín geloven niet in rechte lijnen. Ze klimmen in trappen, duiken onder poortjes door en wringen zich tussen huizen tot de houten balkons elkaar boven bijna raken, zodat buren een kopje suiker zouden kunnen doorgeven zonder ver te leunen. De muren zijn gepleisterd in dat zachte roze dat uit de plaatselijke aarde komt, en elke deur lijkt gebouwd voor iemand die net iets kleiner is dan verwacht.

Op een hoek stopt Berta met de trots van een museumgids. Boven hen rijst een huis op dat alle kanten tegelijk op leunt, smal van onderen, breed van boven, nergens ook maar een rechte rand. Het heet de Julianeta, en het is waarschijnlijk het meest gefotografeerde scheve huis van Spanje. Het staat al eeuwen zo, zegt Berta, en dat is meer dan de meeste rechte huizen voor elkaar krijgen.

Ze eindigen de ochtend op een dak, waar ze een vijg delen die Berta ergens vandaan tovert. Onder hen schikt het roze stadje zich tot trappen en schoorstenen. Polly vraagt hoe iemand hier ooit de weg vindt. Berta denkt erover na. Je vindt de weg niet, zegt ze. Je laat de stad je vriendelijk kwijtraken, en dan ben je thuis.