De stad in de arm van de rivier

Polly volgt de rivier naar het noorden, door droge heuvels waar het zomergras de kleur van broodkorst heeft gekregen. Het water zwenkt naar links, dan naar rechts, en snijdt een diepe groene geul door de rots. Dan maakt het een laatste, luie lus, en binnen die lus staat een stadje. Roze huizen klimmen in rijen tegen de heuvel op, tegen de steen gestapeld als boeken die tegen een plank leunen.

Dit is Albarracín, en er wonen ongeveer duizend mensen, minder dan in een enkele straat van een grote stad. De huizen zijn gepleisterd in zachte tinten roze en roest, en hun houten balkons hangen over de steegjes alsof ze meeluisteren. Boven de hoogste daken klimt een stenen muur de kale bergkam op en blijft klimmen, tot ver voorbij het punt waar elke verstandige muur zou stoppen.

Polly zweeft over de daken en duikt het kleine hoofdplein op, net als het licht goud wordt. Het plein is nauwelijks groter dan een woonkamer. In een hoek mompelt een fontein in zichzelf. Uit een open deur komt de geur van vers brood, en ergens van hoger klinkt de doffe klonk van een schaapsbel, een geluid dat deze bergen al eeuwen kennen.

Ze strijkt neer op de rand van de fontein en laat de avond aankomen. Een voor een gaan de lantaarns aan, en de roze muren krijgen de kleur van gloeiende kolen. Morgen zijn er steegjes om te verkennen en is er die onmogelijke muur om vragen aan te stellen. Vanavond is er alleen de fontein, de geur van brood, en een stadje dat zachtjes in slaap valt in de arm van de rivier.