Dziewięć wysp, trzy płyty

Polly przyleciała nisko nad wybrzeżem z czarnej skały wulkanicznej, gdzie zielone pola sięgały aż do krawędzi klifu, a mgła powoli sunęła nad zaokrąglonymi wzgórzami w głębi lądu. To było São Miguel, największa z dziewięciu wysp tworzących Azory, samotna na środku północnego Atlantyku. Słone powietrze mieszało się z zapachem wilgotnej ziemi i świeżo skoszonej trawy, a gdzieś niżej zapiał kogut z gospodarstwa, którego jeszcze nie widziała.

Cała wyspa istnieje dzięki szwowi głęboko pod dnem oceanu, miejscu, w którym trzy z wielkich płyt niosących kontynenty powoli ocierają się o siebie. Ameryka Północna ciągnie w jedną stronę, Europa w drugą, a Afryka napiera od południa, a tam, gdzie te trzy krawędzie się spotykają, ciepło i ciśnienie znajdują drogę w górę przez pęknięcia w skorupie ziemskiej. Każda wyspa w tym łańcuchu powstała w ten sam sposób, erupcja po erupcji, z niczego innego jak ognia i stygnącej skały.

Niemal każde pole na São Miguel obramowane jest żywopłotem z hortensji, niebieskich i fioletowych, a czasem delikatnie różowych, posadzonych tak gęsto, że wyglądają jak namalowane na krajobrazie. Rolnicy sprowadzili te rośliny z Azji w dziewiętnastym wieku po prostu po to, by wyznaczać granice między pastwiskami, wcale nie spodziewając się, że staną się znakiem rozpoznawczym wyspy. Wulkaniczna gleba, bogata w minerały, barwi ich płatki na głębszy niebieski kolor niż ten sam kwiat przybiera niemal wszędzie indziej na świecie.

Dalej w głębi lądu zielone wzgórza wznosiły się i układały wokół szerokich, cichych kotlin, których Polly nie mogła dostrzec z wybrzeża. Skądś pomiędzy nimi unosiła się słabo para, cienkie białe nitki na tle szarego nieba, i skierowała swój lot w wyżyny, by zobaczyć, co ją powoduje.