Jezioro poniżej poziomu morza

W głębi lądu droga wspina się na suchą przełęcz, opada, a potem pojawia się woda: wielka, blada tafla leżąca w dolinie między dwoma pasmami gór, z kaktusami i kolczastymi krzewami rosnącymi aż po sam brzeg.

To Lago Enriquillo, największe jezioro na Karaibach, i to dziwne jezioro. Jego powierzchnia leży ponad trzydzieści metrów poniżej poziomu morza, przez co ta dolina jest najniżej położonym miejscem w regionie. Jezioro nie ma żadnego ujścia do oceanu. Rzeki do niego wpływają, nic z niego nie wypływa, a wszystko, co słońce z niego zabiera, odchodzi jako para, zostawiając za sobą sól. W najbardziej słonym punkcie jezioro jest prawie trzy razy bardziej słone niż morze.

Powód jest zapisany w skałach wokół brzegu. Idąc niskimi grzbietami przy wodzie, można znaleźć w nich koral i muszle, tkwiące w suchym, szarym kamieniu pod kaktusami, daleko od jakiejkolwiek plaży. Ta dolina była kiedyś morzem. Była to cieśnina, otwarta z obu stron, łącząca Morze Karaibskie z zatoką po drugiej stronie wyspy. Potem, jakiś milion lat temu, rzeka nagromadziła tyle mułu i żwiru, że zamknęła zachodni koniec. Cieśnina stała się jeziorem, a uwięziona woda zaczęła wysychać.

Polly idzie po wale skamieniałego koralu, z którego bije żar. Jezioro przed nią jest płaskie, nieruchome i ma kolor mleka. Wtedy coś porusza się w płyciźnie, i jest o wiele za długie, żeby być ptakiem.