Wzgórze pełne dziur

Zbocze nad wioską nie jest już właściwie zboczem. Jest wzgórzem pełnym dziur.

Są kopane ręcznie i idą prosto w dół. Z powietrza wyglądają jak rozrzucone ciemne monety na zielonym zboczu wielkości jakiegoś kilometra kwadratowego, a ludzie, którzy tam pracują, powiedzą ci, że jest ich około dwóch tysięcy. Wokół każdej dziury jest niewielka platforma z gołej czerwonej ziemi, lina, kołowrót i wiadro.

Wszystko tutaj robi się ręcznie, i jest ku temu powód. Larimar łatwo pęka. Tkwi wewnątrz starej skały w kieszeniach i żyłach, a maszyna albo ładunek wybuchowy roztrzaskałby właśnie to, po co go wysłano. Więc górnicy używają kilofów, żelaznych prętów i własnych rąk. Skała jedzie w górę w wiadrze. Ludzie schodzą w dół na linie. Jedynymi silnikami na całym wzgórzu są małe generatory, a służą one do zasilania światła i tłoczenia powietrza rurą na dół, bo niektóre z tych szybów podobno schodzą ponad sześćdziesiąt metrów w głąb góry.

To ciężka praca i naprawdę niebezpieczna. W dwa tysiące dwudziestym drugim roku kopalnię zamknięto na jakiś czas po tym, jak zginęło trzech górników, i otwarto ją ponownie dopiero z nowymi zasadami dotyczącymi tego, jak pilnuje się i wzmacnia szyby. Polly siada na krawędzi jednej z platform, gdy z ciemności wyjeżdża wiadro, piaszczyste i ociekające wodą, a mężczyzna wysypuje je na stertę i zaczyna przeszukiwać palcami.