Idź pod prąd, a go znajdziesz

Niebieski kamyk nie pochodził z morza, chociaż przez długi czas ludzie tutaj w to wierzyli.

Rzeki niosą kamienie. Kamyk, który pojawia się przy ujściu rzeki, stoczył się z jakiegoś wyższego miejsca, a jeśli chcesz wiedzieć skąd, idziesz pod prąd. Dokładnie tak zrobiło dwóch mężczyzn w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym czwartym roku. Jeden był Dominikańczykiem o nazwisku Miguel Méndez, a drugi amerykańskim wolontariuszem o nazwisku Norman Rilling, i razem podążali za niebieskimi kamieniami w górę rzeki Bahoruco, z upału w góry, aż luźne kamyki się skończyły, a zaczęła się skała, z której pochodziły. Była to żyła ciemnego, starego kamienia wulkanicznego, a wewnątrz niej, wypełniając kieszenie i szczeliny, znajdował się błękit.

Méndez nadał mu nazwę. Jego córka nazywała się Larissa, a hiszpańskie słowo oznaczające morze to mar, więc połączył oba i powstało larimar. Nazwa się przyjęła, co dla kamienia jest czymś niezwykłym, podobnie jak kryjący się za nią pomysł, bo ten kolor naprawdę wygląda jak woda.

Nie był pierwszym, który to zauważył. Już w tysiąc dziewięćset szesnastym roku pewien ksiądz z Barahony znalazł te same niebieskie kamienie nad tą samą rzeką i napisał list z prośbą o pozwolenie na wydobycie. Odmówiono mu. Nikt w kraju nie rozpoznał tego minerału, list trafił do archiwum, a góra zachowała resztę swojej tajemnicy przez kolejne pięćdziesiąt osiem lat. Polly przewraca kamyk jedną łapą i patrzy w górę, na zielony grzbiet nad sobą.