De huizen in de wand

Op de derde ochtend zag Polly iets vreemds in de rotswand. Hoog boven de bodem van de kloof, in een grote gebogen holte in de rots, waren kleine vierkante kamers met donkere deuropeningen. Iemand had huizen in de wand zelf gebouwd.

Een rotseekhoorn zat op een warme steen en legde het uit. Voorouderlijke Puebloan-families bouwden die kamers van steen en modder, vele honderden jaren geleden. Ze kozen de holte omdat die droog was, moeilijk te bereiken, en warm in de winter. Een kamer is bleek geverfd, dus mensen noemen de plek het Witte Huis.

Woonde hier iemand voor hen, vroeg Polly. Deze kloof is nooit leeg geweest, zei de eekhoorn. Boeren en reizigers volgen deze bedding al meer dan vierduizend jaar. De Diné-families die hier vandaag boeren, zijn gewoon de nieuwste.

Onder haar kwam een smal pad in lange bochten van boven naar beneden. Het daalt bijna tweehonderd meter naar het zand. Het is het enige pad dat een bezoeker alleen mag lopen. Polly kon het in een paar seconden vliegen. In plaats daarvan bleef ze stil zitten en keek hoe de schaduw over de oude kamers schoof.