Spider Rock

Op de laatste ochtend vloog Polly verder dan ze de hele week had gedaan, naar de plek waar de kloof zich in tweeën splitst en beide armen de rots in lopen. Alleen op het open zand bij de splitsing, nergens aan vast, stond een enkele toren van rode zandsteen met twee punten aan de top. Hij rijst meer dan tweehonderd meter op uit het zand.

Hij heet Spider Rock. Het Navajo-volk vertelt dat Spinnenvrouw op de top woont, en dat zij de Diné leerde weven. Polly had die week naar heel wat rots gekeken. Dit was het eerste stuk dat haar deed stoppen met vliegen om gewoon op een plek te blijven hangen, wat zwaar werk is voor een papegaai en het misschien twee keer in een leven waard is.

Ze landde er niet op. Het leek haar dat sommige dingen beter zijn om naar te kijken dan om op te zitten. Dus nam ze een richel op de rand ertegenover en keek hoe het licht langs de toren naar beneden schoof terwijl de zon wegging, eerst goud op de twee punten, dan een lange oranje band, dan een koel grijs dat gestaag vanaf de voet omhoogklom.

Ergens onder haar zong een canyonwinterkoning, dat heldere dalende fluitje dat de toonladder afloopt en stopt. Het kwam twee keer terug van de wanden voordat het wegstierf. Polly zat en dacht na over een plek die op maandag tien meter hoog was geweest, op woensdag driehonderd meter, op vrijdag een uur lang een rivier, en al die tijd iemands thuis. Toen richtte ze zich naar het westen en vertrok.