De enige weg naar beneden

Op de zesde ochtend hoorde Polly weer paarden. Maar dit keer waren ze langzaam, en ze liepen in een rij. Een ruiter kwam het zandpad af op een grijs paard. Drie stille bezoekers reden achter hem. Hij droeg een grote hoed vanwege de zon.

De jonge merrie legde het uit. Hij is Diné, zei ze. Zijn familie heeft een akker verderop in de kloof. Bijna niemand komt hier beneden zonder een gids zoals hij. Je hebt een vergunning en een officiële gids nodig om over deze bodem te lopen. Er is maar een pad dat een bezoeker alleen mag nemen.

Polly had vijf dagen gevlogen waar ze maar wilde. Nu voelde ze zich een beetje opgelaten. Dat is geen regel over bezoekers, zei de merrie. Het is een regel over huizen. Er zijn hier beneden akkers en huizen tussen de wanden. Je loopt niet zomaar door iemands keuken.

De paarden liepen verder de kloof in en gingen de bocht om. Hun geluid verdween in de rots. Polly zat een lange tijd op een warme richel boven een klein groen veld. Ze dacht na over lege plekken en stille plekken.