De enige weg naar beneden

Op de zesde ochtend hoorde Polly opnieuw hoeven, maar langzamer dit keer, en in een rij in plaats van een kudde. Een ruiter kwam het zandpad af op een rustig grijs paard, met drie stille bezoekers achter hem aan. Hij droeg een hoed met brede rand tegen de zon, en toen hij onder de zwaluwnesten door reed, stak hij een hand naar ze op, zoals je buren groet.

De jonge merrie van de rennende groep legde het Polly uit. Hij is Diné, zei ze, en zijn familie bewerkt een akker verderop in de kloof. Bijna niemand komt hier beneden zonder iemand zoals hij. Je hebt een vergunning en een erkende gids nodig om over deze bodem te lopen, en er is precies een pad op de hele rand dat een bezoeker alleen mag nemen.

Polly, die vijf dagen had gevlogen waar ze maar wilde, voelde zich een beetje opgelaten. Dat is geen regel over bezoekers, voegde de merrie eraan toe toen ze haar gezicht zag. Het is een regel over huizen. Er liggen hier beneden akkers en huizen en familieland tussen deze wanden. Je loopt ook niet door iemands keuken alleen omdat de deur openstaat.

De rij paarden ging verder de bedding op en de bocht om, en hun geluid vervaagde in de rots. Polly bleef nog een hele tijd waar ze was, op een warme richel boven een klein groen veld, denkend over het verschil tussen een lege plek en een stille plek.