De geschilderde dieren van de rode rotsen

Voorbij de stad trekt het land een ander kostuum aan. Het roze pleisterwerk maakt plaats voor dennenbos, en uit het bos rijzen grote ronde kliffen van rode zandsteen op, door regen en wind uitgesneden tot golven en walvisruggen en half gesmolten kastelen. De mensen hier noemen deze plek de Rodeno-dennen, en op het moment dat Polly aankomt, laat een rode eekhoorn bij wijze van welkom een dennenappel op haar hoofd vallen.

De eekhoorn, zodra ze haar excuses heeft aangeboden, leidt Polly over een zandpad naar een ondiepe rotsnis. Op de gladde rode steen heeft iemand dieren geschilderd. Herten met vertakte geweien, wilde geiten midden in een sprong, jagers getekend als slanke donkere streken. De verf is verbleekt tot de kleur van gedroogd bloed en honing, maar de dieren bewegen nog steeds als je er schuin naar kijkt.

Deze schilderingen zijn duizenden jaren oud, gemaakt door mensen die dit bos kenden voordat het een naam had. Tegenwoordig zijn ze beschermd als werelderfgoed, samen met beschilderde rotsnissen in heel Oost-Spanje. Kruisbekken kwetteren in de dennen boven haar hoofd terwijl Polly een geschilderde vogel bestudeert, de vleugellijnen nog helder na al die tijd, en een vreemde warme verwantschap voelt dwars door de eeuwen heen.

Op de terugvlucht zet de avondzon de rode rotsen in gloed als kolen. Ergens beneden stapt een ree tussen de dennen vandaan, kijkt omhoog en stapt terug de schaduw in, precies zoals zijn portret dat al enkele duizenden jaren op de stenen wand doet. Sommige wezens, denkt Polly, vinden het hier gewoon heerlijk om dier te zijn.