Berta en de scheve huizen

In de ochtend ontmoet Polly een steenmarter op een regenpijp. Ze heet Berta. Ze woont al vele jaren in de stadsmuren. Ze wil Polly de stad laten zien. De rondleiding van een marter gaat via sluiproutes, zegt ze. Polly houdt erg van sluiproutes.

De straten van Albarracín zijn nooit recht. Ze klimmen in trappen en gaan onder kleine poortjes door. De houten balkons boven de steegjes raken elkaar bijna. Buren kunnen een kopje suiker van het ene balkon naar het andere doorgeven. Alle muren zijn geverfd in die zachte roze kleur.

Op een hoek stopt Berta en wijst omhoog met haar poot. Daar staat een heel vreemd huis. Het is smal van onderen en breed van boven. Niets eraan is recht. Het heet de Julianeta, en het is beroemd in heel Spanje. Het leunt al honderden jaren zo.

Ze eindigen de rondleiding op een dak en delen een vijg. Polly vraagt hoe mensen de weg vinden in deze straten. Berta glimlacht. Je vindt de weg niet, zegt ze. Je verdwaalt op een vriendelijke manier, en dan ben je thuis.