De laatste trein

Tomas keek op zijn telefoon en voelde zijn maag samentrekken. Het was tien over twaalf in de nacht en de poortjes van het station gingen dicht. In Tokio rijden de treinen niet de hele nacht door. De laatste trein op de meeste lijnen vertrekt rond middernacht, en iedereen in de stad kent de exacte tijd van de zijne. Tomas, die pas vier dagen in het land was, kende die niet.

Een taxi dwars door de stad zou meer kosten dan zijn hotelkamer. Een medewerker van het station zag zijn gezicht en wees de straat in. Daar, tussen een buurtsupermarkt en een noedelzaak, gloeide het bord van een capsulehotel. Tomas betaalde bij een automaat, nam een kluissleutel en sliep in een schone plastic capsule zo groot als een eenpersoonsbed, in een stille ruimte vol andere mensen die ook hun trein hadden gemist.

De volgende ochtend kocht hij koffie uit een automaat en nam hij de eerste trein naar huis, uitgerust en een beetje trots. Nu controleert hij een ding voor elke avond uit in Japan: niet het menu, niet de kaart, maar de tijd van de laatste trein.