البلدة التي تعيش داخل مبنى واحد

على خليج بارد رمادي على طول ساحل ألاسكا، تقف بلدة تُدعى ويتيير، يعيش فيها كل سكانها تقريبا تحت سقف واحد، حرفيا، محشورين داخل المبنى الشاهق نفسه. إنها، من دون مبالغة كبيرة، مجتمع كامل مطوي داخل عنوان واحد.

Az alaszkai partvidék egyik hideg, szürke öblében áll Whittier városa, ahol szinte a teljes lakosság egyetlen tető alatt él, szó szerint, ugyanabba a magas épületbe zsúfolva. Túlzás nélkül mondható, hogy egy egész közösség egyetlen címbe van összehajtva.

يرتفع ذلك المبنى أربعة عشر طابقا، وبُني في الأصل للجيش، منذ عقود، قبل أن تصبح المنطقة بلدة قائمة بذاتها بزمن طويل. ويضم الآن شققا ومتجرا ومكتب بريد ومركز شرطة وعيادة صغيرة، بل وكنيسة، بحيث يعيش رئيس البلدية والطبيب المحلي ومن يبيع لك الحليب جميعا مكدسين فوق بعضهم بعضا. وتربط ممرات داخلية طويلة بين كل الطوابق، وهو أمر مفيد، لأن ويتيير تستقبل كمية هائلة حقا من الثلوج كل شتاء، ويستطيع السكان قضاء معظم حياتهم اليومية من دون أن يرتدوا معطفا أبدا. بل يصل الأطفال أنفسهم إلى المدرسة عبر نفق محفور تحت الأرض.

Az épület tizennégy emelet magas, és eredetileg a hadsereg számára építették évtizedekkel ezelőtt, jóval azelőtt, hogy önálló várossá vált volna. Ma lakásoknak, egy boltnak, postának, rendőrőrsnek, egy kis rendelőnek, sőt egy templomnak is otthont ad, így a polgármester, a helyi orvos és aki éppen tejet árul neked, mind egymás fölé halmozva élnek. Hosszú belső folyosók kötik össze az emeleteket, ami szerencsés, mert Whittierben minden télen valóban hatalmas mennyiségű hó esik, a lakók pedig kabát felvétele nélkül is elintézhetik a mindennapi teendőik nagy részét. Még a gyerekek is egy föld alá ásott alagúton keresztül jutnak el az iskolába.

والدخول إلى البلدة أصلا أمر أغرب. تدخل السيارات عبر نفق ضيق واحد فجّر عبر جانب الجبل، وهو نفق مشترك مع السكة الحديدية، ما يعني أن على الجميع أن يتناوبوا. وفي الليل يُغلق النفق تماما، ولا يتحرك شيء دخولا أو خروجا حتى الصباح. وتبقى البلدة ببساطة في مكانها، دافئة ومضاءة في وجه الظلام، مبنى واحد شاهق يقف وحيدا في الثلج، تحيط به الجبال من كل جانب.

A városba bejutni önmagában is furcsább dolog. Az autók egyetlen keskeny, a hegyoldalba robbantott alagúton keresztül jutnak be, amelyet a vasúttal is meg kell osztaniuk, ami azt jelenti, hogy mindenkinek sorra kell kerülnie. Éjszakára az alagút teljesen bezár, és semmi sem mozdul se be, se ki reggelig. A város egyszerűen ott marad, ahol van, melegen és kivilágítva a sötétséggel szemben, egyetlen magas épület egyedül a hóban, minden oldalról hegyekkel körülvéve.