Osiem kilometrów, na których nic nie ma

Ostatni odcinek wybrzeża jest najbardziej opustoszały. Na południowo-zachodnim krańcu kraju leży zatoka zwana Bahía de las Águilas, ciągnąca się na jakieś osiem kilometrów, bez żadnej zabudowy. Żadnego hotelu, żadnego baru, żadnej drogi godnej tej nazwy. Przybywa się tu łodzią albo trzęsąc się po wyboistej drodze gruntowej. Klify za plażą są niskie, białe i pełne dziur, a woda jest tak przezroczysta, że z góry łodzie wyglądają, jakby wisiały w powietrzu.

Pozostaje pusta, bo leży w obrębie Parku Narodowego Jaragua, utworzonego w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym trzecim roku i będącego największym obszarem chronionym na Karaibach, w większości morskim, a nie lądowym. Później park połączono z górami i słonym jeziorem w jeden rezerwat biosfery, więc cały ten kraniec kraju, od lasu chmurowego aż po rafę, jest chroniony jako jedna całość.

Między wiosną a środkiem lata żółwie skórzaste wychodzą nocą na tę plażę, żeby złożyć jaja. To największe żółwie na świecie, a większość gniazd w parku powstaje właśnie tutaj i na sąsiedniej plaży. Rano po nocnej pracy zostają tylko dwa szerokie ślady prowadzące w górę piasku i dwa wracające z powrotem.

Późnym popołudniem Polly zawraca do domu i wznosi się z powrotem nad górami, nad plantacjami kawy i rzędami bananowców, w chłodniejsze powietrze Sierra de Bahoruco, gdzie można spotkać niemal każdego ptaka, który żyje na tej wyspie i nigdzie indziej. Za nią do Barahony wracają łodzie rybackie. W jednej łapie trzyma blady niebieski kamyk z ujścia rzeki, który pochodzi z dokładnie jednego wzgórza na całej Ziemi.