The Wall That Climbs the Mountain

Today Polly goes to question the wall. It starts politely enough at the edge of town, then loses all restraint and charges straight up the bare ridge, tower after tower, like a stone staircase built for a giant in a hurry. Berta comes along as far as the first gate, then waves a paw and leaves the climbing to the one with wings.

Vandaag gaat Polly de muur ondervragen. Hij begint keurig genoeg aan de rand van de stad, verliest dan alle terughoudendheid en stormt recht de kale bergkam op, toren na toren, als een stenen trap gebouwd voor een reus met haast. Berta loopt mee tot de eerste poort, zwaait dan met een poot en laat het klimmen over aan degene met vleugels.

The story of the wall is older than almost anything else here. More than a thousand years ago, a Berber family called the Banu Razin made this town their own, gave it their name, and ruled a small kingdom from this rock. It was they who first raised these defenses, and the pale square watchtower at the very top has been standing guard on the ridge ever since.

Het verhaal van de muur is ouder dan bijna al het andere hier. Meer dan duizend jaar geleden maakte een Berberse familie, de Banu Razin, deze stad tot de hunne, gaf haar hun naam en regeerde vanaf deze rots over een klein koninkrijk. Zij waren het die deze verdedigingswerken als eersten optrokken, en de bleke vierkante wachttoren helemaal bovenaan houdt sindsdien de wacht op de kam.

Polly rides the warm morning air to the tower and lands on its rim. From up here the town looks like something poured into the river's loop and left to set, all pink rooftops and impossible lanes. An eagle owl dozes in a shaded corner of the stonework. Night shift, he explains, without fully opening one orange eye.

Polly laat zich door de warme ochtendlucht naar de toren dragen en landt op de rand. Van hierboven ziet de stad eruit als iets dat in de lus van de rivier is gegoten en daar is gestold, allemaal roze daken en onmogelijke steegjes. In een schaduwrijke hoek van het metselwerk dommelt een oehoe. Nachtdienst, legt hij uit, zonder een oranje oog helemaal te openen.

She stays a long while, watching cloud shadows slide across the sierra. A thousand years of watching, she thinks, and the view still changes every single minute. On the way down she thanks the wall for its service. The wall, being a wall, says nothing, but she is fairly sure it stands a little straighter.

Ze blijft een hele tijd zitten en kijkt hoe wolkenschaduwen over de sierra glijden. Duizend jaar kijken, denkt ze, en het uitzicht verandert nog steeds elke minuut. Op de weg naar beneden bedankt ze de muur voor zijn dienst. De muur, die nu eenmaal een muur is, zegt niets, maar ze weet vrij zeker dat hij iets rechter gaat staan.