De muur die de berg beklimt

Vandaag gaat Polly de muur ondervragen. Hij begint keurig genoeg aan de rand van de stad, verliest dan alle terughoudendheid en stormt recht de kale bergkam op, toren na toren, als een stenen trap gebouwd voor een reus met haast. Berta loopt mee tot de eerste poort, zwaait dan met een poot en laat het klimmen over aan degene met vleugels.

Het verhaal van de muur is ouder dan bijna al het andere hier. Meer dan duizend jaar geleden maakte een Berberse familie, de Banu Razin, deze stad tot de hunne, gaf haar hun naam en regeerde vanaf deze rots over een klein koninkrijk. Zij waren het die deze verdedigingswerken als eersten optrokken, en de bleke vierkante wachttoren helemaal bovenaan houdt sindsdien de wacht op de kam.

Polly laat zich door de warme ochtendlucht naar de toren dragen en landt op de rand. Van hierboven ziet de stad eruit als iets dat in de lus van de rivier is gegoten en daar is gestold, allemaal roze daken en onmogelijke steegjes. In een schaduwrijke hoek van het metselwerk dommelt een oehoe. Nachtdienst, legt hij uit, zonder een oranje oog helemaal te openen.

Ze blijft een hele tijd zitten en kijkt hoe wolkenschaduwen over de sierra glijden. Duizend jaar kijken, denkt ze, en het uitzicht verandert nog steeds elke minuut. Op de weg naar beneden bedankt ze de muur voor zijn dienst. De muur, die nu eenmaal een muur is, zegt niets, maar ze weet vrij zeker dat hij iets rechter gaat staan.