Regen op de rand

De vijfde dag begon te heet en te stil. Tegen de vroege middag had de hemel boven de rand de kleur van een blauwe plek gekregen, en de lucht rook opeens naar natte stof. Elk dier in de kloof bewoog dezelfde kant op, dat wil zeggen omhoog en weg van de bedding, en Polly, die geen dwaas is, ging met ze mee.

Toen liet de rand los. Regen viel op het vlakke rotsland boven de kloof, vond nergens een plek om in te trekken, en kwam op een tiental plekken tegelijk over de rand. Ongeveer een uur lang droegen de wanden van Tséyiʼ watervallen die er die ochtend niet waren geweest en er die avond niet meer zouden zijn, water dat de volle hoogte van de rotswand naar beneden viel in lange rafelige linten.

Beneden vulde de droge bedding zich en kreeg de kleur van melkthee. Daarom bouwt niemand op het zand, zei de raaf, die weer was opgedoken om van het weer te genieten. Deze bedding is elf maanden een weg en een middag lang een rivier. De hele kunst van hier leven is weten in welke van de twee je staat.

Tegen de avond zakte het water alweer weg in het zand, en de kloof rook groen. Op de bodem, in kleine akkers tegen de wanden aan, stond de mais rechter overeind, en in een oude boomgaard van perziken- en abrikozenbomen was elk blad druipend en schoon. Een uur regen had de hele kloof water gegeven voor de maand die kwam.